ලෙසා දොරගුලු රන්දා වසා හදවත ඉන්නෙ කිම්දා........

සුපුන් සිසි වත විලසි

මහද ගගනත සදිසි

නැතුව කිංකිණි මල් වැසි

තවත් මොහොතක් මහද ඉවසි

අසූ කෙළ කප් සුවහස

දකිනු රිසි මල් මදහස

බොමුද වන මල් මී රස

වඩිනු හද වෙත සුවඳ මල් ඉස

බැඳුනු දිය පෙඳ පාසි

කඩිත්තක අඳුරින් වැසි

නොගැටි බඹරිඳු ඇස දිසි

සහස්පත සොඳ පිපුණු විලසි

නිසා පෙම මම බන්දා

රසා නැත් නිම් නන්දා

ලෙසා දොරගුලු රන්දා

වසා හදවත ඉන්නෙ කිම්දා

.

.

වටුවා - 10

පින්තූරය : http://www.chikotee.com/wp-content/uploads/2015/02/treat-premature.jpg

පාළුව.....

තනි වෙලා ඈ ගොළු වෙලා 
පාළුවේ ඈ සිර වෙලා 
දෑස් හැඬුමෙන් රතු වෙලා 
දෙතොල් ඇත ඇගෙ වියළිලා
පුර හඳක් වන් ඇය එදා
අමාවක දැන් රජ වෙලා
අඳුර දෑසට හුරු වෙලා
තනිය ඈ ළඟ නැවතිලා
වේදනාවෙහි කිමිදිලා
පිහින යයි ඈ සොය සොයා
සැනසුමක් නොම දුටු නිසා
පතුලෙහිම ඈ සැඟවුනා
දැනෙන නෙක විද වේදනා
සඟවමින් ලැබ චෝදනා
ගියා ඈ වෙන්වෙලා
මුතු අහුරු වෙරළට එවා

........

.

.

මල් සූටික්කි - 12

සසර කිම........?

එතරක් නැති සාගරයක්ද

හොඳින් රැවටී ලුහුබඳින මිරිඟුවක්ද

දිය පොදක් නැති කතරක්ද

නැතහොත්

කිසිදාක එකිනෙක හමු නොවෙන

රේල් පීලි යුගලක්ද......

හෙට ලොව ජය ගනිම්හයි කියුවද

ලොවත් මාත්

විටෙක එකම ප්‍රවේගයෙන්

විටෙක අඩු වැඩි වේගයන්ගෙන්

එකම සමාන්තර රේඛා පද්ධතියක

දුවන තවත්

එක්තරා ලක්ෂ්‍ය දෙකක් පමණි......

.

.

සැවැන්දරී - 12

මගෙ නොවන සකි සඳ.....

මගේ නොවන සකි සඳ

අසාපන් රන් කඳ

අර දිලෙන පුන් සඳ
වගෙයි නුඹ පෙම් සඳ..

සිහිල දෙන පුන් සඳ
මිලින යන රෑ සඳ
අමාවකව ද අද
කියාපන් රන් කඳ..

දරන්නට දුක් කඳ
නුහුරු මගේ මල් හද
තලා මල් කෙමි සිඳ
නොයන් මගේ රන් කඳ..
.
.
හිනාමලී - 10

සයිබර් විරුවෝ

උදේම නැගිටලා
මැසින් එක ඹන් කරලා
තරුණ දේශප්‍රේමියන්
රජෙක් හදන්නට පෙලගැසිලා

විරුද්ධ අදහසක් දුටු තැන
දේශ අනුරාගයෙන් මත්ව
කී බොර්ඩ් එක රුගෙන
සටන් කරයි මතුරජ බේරා ගැනුමට

විධායක බල තල මොනාද?
දහතුන දහ අට මොකක්ද?
ඒ ගැන දැනුමක් ඕනැ නැත
අපේෂකයා වෙනුවෙන් සටන් කරනට

පවුල මිතුදම් පවා අමතක කර
අපේෂකයා වෙනුවෙන් දිවි කැප කොට
සටන් කරනා මේ සයිබර් විරුවන් දැක
ඇඩෙනව මට තනි ඇහැට වෙන වෙනම

දළබුවා‘9

Colombo

අහසට බර මහ වැහි වැටෙනා සඳ
නුඹ සිහිපත් වී මයෙ අම්මේ..
සීතල කඳුලැලි හඳවත අතරින්
බර වී වැටුනා බෝ වාරේ…

නිසසල සිතිජය බොර පැහැ ගැන්වී
අතීත සෙවනැලි මැවී පෙනේ
ඒ සෙවනැලි වල නුඹෙ මුදු සෙනෙහස්
සුවදේ ඉකියක පහස දැනේ…

කවුරුත් නැති රළ වෙරලත සිපගෙන
කෑලි කැඩී පෙන නගනු පෙනේ
කොලොම් තොටට වැටි අවසන් අව් රැල්
වියැකීගන යයි මගෙ අම්මේ...

කල්ප ගණන් දුන් සීනෙහස දැන් ඇති
තනි වෙන්නම් මා මතු දවසේ
තුරුලත උණුසුම එපා තවත් මට

නිවන් පුරට වැඩපන් අම්මේ...

ඉඩ දිය නොහැක නුඹට, අද මා ලොව.............෴

Love

Love came.
Love came into our lives.
And it became a nostalgia.
Even though we were shaken by the power of time,
people haven't forgotten that deep within us
love lives in hiding tenaciously.
Whether we were children,
whether we were adolescents,
whether it was last year,
the name of that which pierced
through the deepest part of the existence
was love...

වැලපෙන 'වල' | Valediction of the Connoiseur ෴

විදාහල අතු වියන ලෙස මට සෙවන වූවා නුඹෙ ගතින්...

වසාගත්තේ මගෙන් කොටසක්  කලේ රකිනට මා නිතින්...

කියා ඒ ගැන ලොවේ හැමදෙන කළා අවමන් පුහු සිතින්...

එහෙත් නුඹ මට මහමෙරක් බව කියමි හඬගා මා වතින්...

වසන්තයෙ පිනි කඳුලු තවරා මලින් නුඹ මා ගැවසුවා...

දසන්තයෙ හැම නිතර කොඳුරා මගේ රුව ගැන පැවසුවා...

දිගන්තය වෙත බසින කුමරා ලෙසින් නුඹ මා සැනසුවා...

අනන්තය තෙක් මලින් කල රූ සිතුවමින් මා සැරසුවා...

සියලු දහමන් නැසෙන බව නම් දනිමි වියපත් හිමියනේ...

කුමන අයුරින් නුඹගෙ නික්මන් බලා ඉන්නේ දෙනෙතිනේ...

කුරිරු මිනිසුන් ගියේ උදුරන් මගෙන් නුඹ මේ විලසිනේ...

සිනහ වෙන්නේ කෙලෙස යළි මම බලා නුඹ දෙස කිව මැනේ...

- ආදරණීය 'වල' -

ලිව්වේ : රන්දුනු යසරංග

සේයා රූ : 

* www.facebook.com/Randu.Ranga

* GAUGE News Letter

පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ ඉංජිනේරු පීට කලා කවය මගින් සංවිධානය කරන නවතම චිත්‍ර ප්‍රදර්ශනය

ගස් කොලින් වටවුණු සුන්දර සිසිල් තන පියසක් මත සිටිමින් සෙමින් ගලායන සුන්දර මද නලෙන් අපිරිමිත සුව විදගනිමින් තම සිතට නැගෙන කුමක් හෝ අදහසක් කැන්වස් රෙද්දක් මත හෝ කඩදාසියක් මත සියුම්ව සිත්තම් කල හැකි නම් කෙතරම් අගනේද. එවන් අවස්ථාවක් මෙමස 19 වනදා පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ ඉංජිනේරු පීටයේ සිසුන් හට උදා විය.

Frame නම් චිත්‍ර ප්‍රදර්ශනයට සමගාමිව ඉංජිනේරු පීට කලා කවය මගින් සංවිදානය කල මෙම චිත්‍ර කලා වැඩමුලුව ඉංජිනේරු පීට සිසුන්ගේ චිත්‍ර කලා කුසලතා ඉස්මතු කෙරෙන කදිම තෝතැන්නක් විය. පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ ඉන්ජිනේරු පීට කලා කවය පීටයේ කලා දක්ෂතා ඇති සිසුන් එක් කර ගනිමින් නිරන්තරයෙන් අපුරු කලා අංගයන් දැයට දායාද කරයි. ඒ අතර තුන්වෙනි සීනුව,සනුහරය වැනි නාට්‍ය නිර්මාණත් FIATO, දෙනිපෙත, සේකර ප්‍රණාම, සුහානි රාත්, රග සොබා වැනි ගීත නිර්මාණත් ප්‍රමුක වේ. නමුත් මෙවැනි චිත්‍ර කලා නිර්මාණ ඇගයීමට ලක් කරමින් සිදුකරනු ලබන පළමු චිත්‍ර ප්‍රදර්ශනය මෙයයි. සම්ප්‍රදායික අද්‍යාපන රාමුවෙන් ඔබ්බට යමින් තම සිතැගි පරිදි නිර්මාණ කරණයේ යෙදීමටත් තම සිතුවිලි ප්‍රබල ප්‍රකාශන මාද්‍යක් වූ චිත්‍රය හෝ වෙනත් කලා නිර්මාණයක් හරහා සමාජයට ප්‍රක්ෂේපනය කිරීමටත් Frame චිත්‍ර ප්‍රදර්ශනයේ මුලික අරමුණු අතර ප්‍රදාන වේ.

මෙහි පළමු අදියර ලෙස පැවති චිත්‍ර කලා වැඩමුළුව ඉංජිනේරු පීට පරිශ්‍රයේදී සිසුන් 300 පමණ සහබාගිත්වයෙන් පැවැත් විය. එළිමහන් ප්‍රදේශයක් පුරා පැවති  මෙම වැඩසටහන අපුරු කලාත්මක නිර්මාණ බිහි කෙරුණු තිබිරි ගෙයක් බදු විය. චිත්‍ර කරණයේ යෙදුනු නොයෙදුණු කාට වුවත් පොදුවේ මේ සදහා සම්බන්ද වීමට හැකි වීම මෙහි වූ විශේෂ අංගයක් විය. විවිද මාද්‍යන් යොදා ගනිමින් විවුර්ත වැඩසටහනක් ලෙස පැවති මෙහි නිශ්චිත මාද්‍යක් නොතිබීම ඉතා දැකුම්කලු වූ බව අවස්ථාවට සම්බන්ද වූ සිසුන්ගේ අදහස වියගකථිකාචාර්ය වරුන් සහ වුර්තීමය චිත්‍ර ශිල්පීන් රැසක් මේ අවස්ථාවට සම්බන්ද වූ අතර මෙලෙස සැගවුණු දක්ෂතා ඉස්මතු කිරීමට ගත් උත්සාහය ඔවුන්ගේ පැසසුමට ලක් වියගප්‍රබුද්ද කලා නිර්මාණ රැසක් එක් කර ගනිමින් Frame කලා නිර්මාණ දැක්ම පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ සනාතන මන්දිරය පරිශ්‍රයේදී නුදුරේදීම ජනතාවට ප්‍රදර්ශනය කිරීම සංවිධායකයින්ගේ මීළඟ අරමුණයි.

රොබරෝසියා හෙවනට යටින්..........෴

.

.

.

හෙමින් ඇවිදින් මගෙ ලොවට

පෙම් සුවඳ තවරයි හිත් කොනක

නිසංසල හද අසපුවක

ලැගුම් ඕනද සඳ නුඹට

නුඹෙ සෙනෙහෙ මුසුකර එවන මදනල

දැවටිලා මගෙ සිඹියි නළලත

මුළු දවස තිස්සේ........දන්නවාදෝ.........

හිඳිනවා අපෙ පිය ගැටෙනකන්

අක්බාර් පාලම මග බලන්

හද නිදන්කල සොඳුරු පෙම් කව

ගයන්නද මට කියන්නේ නුඹ

තරු දෑස අස්සේ........ඇරයුමක්දෝ.........

රොබරෝසියා හෙවනට යටින්

හෙට ඇවිදින්න මල් පෙති මතින්

.

.

.

.

෴ තෙපී10 ෴

නින්ද

සදුගේ කදු යායට ඔබ්බෙන්
සෙවනැලි මිටියාවත පත්ලේ

මතකය

හිරිකඩ වදින හීතල හිරිගඩු පිපෙනා..
වැහිපොද අස්සෙ මතකද දවසක් තෙමුණා..
වැහිබර අහස අස්සෙන් දේදුනු මවනා..
හිරු හෙමි හෙමින් මේ කුලු අස්සෙන් එබුනා..

වැහි බිදු වියළි පොළවේ නෙක රූ මවමින්
ඉහිරෙයි දසත දිය චිරි චිරි හඩ නගමින්
හිරිකඩ වැදුනු හිත මගෙ හංකිති කවමින්
ඇවිදියි නේක අත නුඹ උණුහුම සොයමින්

නැතුවත් ලගින් නුඹෙ නෙතු යුග පෙනෙන ඉම
ළය තුල සිර කරන් නුඹ වෙත රැදුනු පෙම
නොබිදෙන ලෙසම රැකගෙන ඒ සුපෙම් දම
නුඹෙ රුව ගැනම සිහි කර කර හිදිමි මම

සීතට දසත ගලන සුවද රැදුනු පවන්
වාගේ නුඹේ තුරුලට එන්නදෝ දුවන්
හිත මත සදා සිතුවම් වූ නුඹේ නුවන්
වටිනව මහට නුඹ රැදි සිහිනයත් රුවන්

෴ වටුවා10 Akalanka ෴

දිලෙන සඳ නුඹමය

ජීවිතයේ එක් තොටුපලකදී
හමුවූ කුලුදුල් සිහින ප්‍රේමය .....
සැබැවින්ම මිහිරියි දයාබරයි ....
විටෙක ආගන්තුකයි ....
අඩවන්වූ විඩාබර දෙනෙත් හඩවා
ගලාහැලෙන මේ කදුළු කැට
ජීවිතය අයදින්නේ
නුබේ නමින් ...
ඔය සෙනෙහෙබර මුදු සිනහ අතර ...
සුසුම් තනි කරලන්න
ආසයි නුබ දිහා බලන්
ආදරය මුමුනන්න
කෝඩුකාර අවිහිංසක සද උනත් කියාවි
එකම එක දෙයක්
නුබටත් රහසින්
ඒ....
මුහුද පතුලේ පෑයූ
දිලෙන සද නුබමය

!....කැකිරි 11....!
 

තාක්ෂණය

තාක්ෂණය
එය ..තම ජීවිතය 
පත පොතට කැප කල
එකෙකුගේ
දරුවෙක්ය,
එය..ලොවැ වෙනසක්
කරනට වෙර
දැරෑවෙකුගේ
සිසුවෙක්ය,
එය..උගතුන්
වියතුන් ගේ
මග පෙන්වීමෙන්
සමාජ ගත වූ
මිනිසෙක්ය,
නමුත් ඔහු
මෝඩ අහික්මුන එවුන්ගේ 
ගොංකම් නිසා
නොකල වරදකට
චෝදනා ලබන
"චූදිතයෙක්ය !"

ගරාජ්කාරයා

සත්‍ය කතාවකි

ළපටි කොස් ගසේ මුල ඉඳන් අඩි ගානක් උඩට තැවරිච්ච අළු තට්ටුව,

පිච්චිලා ගිය කොළ අතු රෑන  
කියපු කතාව තේරුම් ගන්න වැඩි ආයාසයක් වුවමනා උනේ නෑ.

ගහ වටේ බිම් ප්‍රදේශයත් ඊට නොදෙවෙනිව ඒ කතාවටම උල් පන්දම් දෙන්න උත්සුක උනා..

අඟුරු

අළු

දුම්
මුලිමනින්ම බිමට සමතලා වෙච්ච පරණ ගොඩනැගිල්ලක්

මහාම කාලකන්නි චිත්තවේගයකින් පපුව හූරලා දමන,ටිකකට කලින් සිද්ද වෙච්චි විනාශයක ගතු කියන තැන තැන විසිරුණු නශ්ඨාවශේෂ.

_____________

අපිට ඕනවෙලා තිබුනේ හිතෙන් ගොත ගොතා හිටපු දීර්ඝ වාක්‍යයකට නාම පද ,ක්‍රියා පද ,විශේෂණ පද ඇතුළත් කරලා ඒ වාක්‍යයේ තිබෙන හිස්තැන් පුරවගන්න එක විතරයි.

දැනට තියෙන්න මෙච්චරයි.

..............නිසා ඇතුවූ ගින්නකින් ගරාජය සම්පූර්ණයෙන්ම දැවී ගොස් තිබේ.

එක වාක්‍යයක් ගොතන්න ගිය අපිට වාක්‍යය ගණනාවක් එකතු කරලා දිර්ඝ රචනාවක්ම ගොතන්න වුනේ වෙන කවුරුවත් හින්දා නෙවෙයි 
යට කී ගරාජ් එකේ අයිතිකාරයා නිසයි.

මනුස්සයා දිහාට හෙළපු එක බැල්මකින්ම, 'ගරාජ්කාරයා' නාම පදය ඉදිරියට භාවිතා නොකරන්න කාරණා රාශියක් අපි ඉස්සරහ ගොඩ නැගුනා.

උස මහත
දිගට වැවුනු කෙස් වැටිය
ලොකු රැවුල
කණ්නාඩි කුට්ටම
සරම
කමිසය
මේ ඔක්කොම අභිබවා ඉහළින්ම පෙනිච්ච අපූර්ව පෞර්ෂ්‍යයක්

"සුබ සන්ධ්‍යාවක් මහත්මයා.මම තමයි මේ වැඩපොළේ අයිතිකරු.මගේ අරමුණ උනේ මේ අපේ රටේ නැතිවේගන යන,විනාශ වේගන යන දේවල් යම් පමණකට හෝ ආරක්ෂා කරලා අපේ මතු පරපුරට ද.."

"සෑහෙන්න ඩැමේජ් එකක් වෙලා නේද?" සිංහල සාහිත්‍ය පාඩම නැවතුනේ වෙන කෙනෙක්ගෙන් එල්ල වෙච්ච බාධාවක් නිසා.

ම්ම්හ්ම් නෑ
 සිංහල පාඩම නැවතුනේ නෑ

"ඇත්තටම මහත්මයා මට පමණක් නොවෙයි.මේ බලන්න මේ ගහ මුල තියෙන්නෙ මොකක්ද කියලා.

(ගහක් මුල තිබෙන පරණ එන්ජිමක් පෙන්වයි )

මේක මහත්මයා එකදහස් නවසිය හතලිස් ගණන්වල ලංකාවට ගෙන්නපු ******* මොඩලයේ (මතක නැත ) කාරයක එන්ජිමක්.දැනට ලංකාවේ ඉතිරි දෙකයි.ඉතින් මහත්මයා මට කණගාටුව ඒකයි.මේ වගේ දුර්ලභ දේවල් ආරක්ෂා කරලා තියාගන්න තමයි මම මගේ ශක්තිය වැයකරන්නේ.

මම කලාකාරයෙක්"

මනුස්සයා කරන්නේ අතෑරලා දාපු පරණ වාහන කෑලි,අන්තෙටම හිඳිච්ච කොටින්ම තව දුරටත් වාහනයක් කියන්නත් බැරි චැසි කෑලි පවා උස්සගෙන ඇවිත් ඒවා පිළිසකර කරන එක.වාහනයේ බොඩිය පවා මුල ඉඳන්ම නවලා නවලා පුරුද්දලා හදාගත්තු අවස්ථා තිබිලා තියෙනවලු
හොඳම දේ ඒක නෙවේ
ඒක මනුස්සයාගේ රස්සාව නෙවේ
විනෝදාංශය
වියදම් වලින් පරිපූර්ණ විනෝදාංශයක්...

ඔහු බොහෝමත්ම උද්‍යෝගයෙන් ,රුචියෙන් අහළ පහළ වැතිර තිබුණු ,ජීවිතයේ සැඳෑ සමය ගත කරන්න හිතාගෙන ඉන්න වාහන කොටස් පෙන්නලා දෙන්න ගත්තා.

අවසානයක් නැතුව

වෙහෙසක් නැතුව....

ඒත් අපිට අර වාක්‍යයේ හිස්තැන පුරවගන්න ඕනෙ

"කොහොමද මේ ගින්න ඇතිවුනේ"

"බොහොම කණගාටුදායකයි මහත්මයා.මමයි මගේ බාසුන්නැහෙයි අර පේන ,එකදාස් නවසිය පනස් දෙකේ නිපදවපු ****** කාරයේ චැසිය සුද්ද කරලා ඒකේ යම් ස්ථානයක් පෑස්සීමට තමා උත්සහ කලේ .මම කාබයිඩ් සිලින්ඩරය අරිනවාත් සමගම තමයි ටෝච් එක ළඟින් ඇතිවෙච්ච ගිනි පුළිඟුව කාබයිඩ් සිලින්ඩරය දක්වා ගිහින් සිලින්ඩරය ගිනි ගත්තේ .ගින්න අඩි හැටක් හැත්තෑවක් විතර උඩට විහිදුනා මහත්මයා.අපායේ ගිනි ජාලා වගෙයි.

සටහන: මෙහි පෑස්සීම් කටයුතු සඳහා යොදාගෙන තිබුනේ ඔක්සි -ඇසිටිලින් දැල්ලයි.ඇසිලිටිලින් වායුව (මෙහි පැවසෙන ආකාරයට 'කාබයිඩ්') ඔක්සිජන් සමඟ දැවීමෙන් ලබාගන්නා අධික තාපයෙන් පෑස්සීම සිදුකෙරේ. 

නිසි ආරක්ෂක උපකරණ නොමැති කමින් ,වායු නළ තුළින් ආපස්සට ගමන් කළ ගිනි පුළිඟුවක් වායු සිලින්ඩරයට ඇතුල් වීමේන් ගින්න ඇතිවී තිබිණ.

මනුස්සයෙක්ගේ කටින් එළියට නේන වචන බොහොමයක් මූණෙයි,ඇස්වලයි තැවරෙනවා සාමාන්‍යයෙන්.
ඒත් මේ තැවරිච්ච වචන අල්ලගන්න එක නම් ලේසි දෙයක් උනේ නෑ.
හැබැයි 'දුක' ට සම්බන්ධ වචනයක් තිබුනේ නෑ.
ඒක විශ්වාසයි
ම්ම්ම් උපේක්ෂාව ?

එක සැරේක මිනිහා,ළඟ පාත තියෙන කන්දකට මුවා වෙච්චි දාගැබක් අයිති පන්සල ගැන කියනවා
තව සැරේක ලාවට කොළ පාට වැටිච්ච කුඹුරට ඇඟිල්ල දික් කරලා ඒක ගැන කියනවා.
ඒ දෙක තියෙනකල් එයාට වරදින්නේ නෑලු.
ඇත්තටම කියනවානම් හරි ගිය පාටකුත් පේන්න නෑ කියලා හිතුනේ පරණ ගෙදරයි,එච්චර සශ්‍රීක නැති වත්ත පිටියයි දැක්කාමයි.ඒත් ඒ ගැන අහන්න ගියේ නෑ අපි.

කතාවෙහි තියෙන බුහුටි කමත් එක්කම 'මේ නම් පම්පෝරිකාරයෙක්'ය කියන සිතිවිල්ලත් හිත ඇතුළට කාන්දු වෙන්න පටන් ගත්තු එකනම් නවත්තන්න බැරි වුනා.විශේෂත්වය උනේ 'සිද්ද වෙච්ච අනතුර' ඒ කතාවෙන් ඉතාම බොහොම කුඩා ප්‍රතිශතයක් වීමයි.කොටින්ම අනේ මම දැන් මොකද කරන්නේ,කොහොමද ජීවත් වෙන්නෙ,අනේ වෙච්ච අපරාදේ මේ කිසිම දෙයක් කියවුනේ නෑ.


ගින්නට හේතුව හොයාගැනිල්ලත් එක්ක පෙරකී වාක්‍යය සෑහෙන්න දුරට සම්පූර්ණ වීම නිසා ගෙදර බලා යාමේ තදියමත් කරදර දෙන්න වුනා.
ඊට කලින් එක දෙයක්.
මේ ඔක්කොටම මුල් වෙච්ච එකා
ගෑස් සිලින්ඩරය
ඒක බලලා ෆොටෝ එකක් දෙකක්වත් අරගැනීමේ වුවමනාවක් ඇතිවුනා..
ඌ පේන්නනම් හිටියේ නෑ.
කාලකන්නියා !

අර මනුස්සයාගේ කෙටි මඟ පෙන්වීමකින් සේසතම විනාශ කරපු සිලින්ඩර අලුගුත්තේරුවා ඉන්න තැනට ළඟා වුනා..
මනුස්සයෙක් උනානම් දෙකක් නෙළන්න හරි බැරියැ
ඒත් යකඩනෙ
ඒත් කොහොමහරි දකින්න බලාපොරොත්තු වෙච්ච දර්ශනයනම් නෙවේ එතන තිබුනේ
ගින්නෙන් පස්සේ කට්ට කළු පාට වෙන්න ඕන සිලින්ඩරය නෙවෙයි තිබුනේ (සාමාන්‍ය පාටනම් දුඹුරු වගේ ) 

හොඳට වැලි කඩදාසියකින් මැදලා පිහදාලා තිබුනා

ඒ වැඩේට අපේ සගයෙක්ට ටිකක් කේන්ති ගිහිල්ලා වගේ

'මොකක්ද මේ කරලා තියෙන්නේ '

කෙලින්ම උත්තරයක් නෙවේ ලැබුනේ.වට වන්දනාවක් 

'මහත්තයා මම විශ්වාස කරනවා මාත් සමඟ මේ වැඩ කරන ආයුධ උපකරණ වලට පවා පණ තියෙනවා කියලා.ඒවා අපේ යාලුවෝ වගේ.මම හිතාගත්තා මහත්මයා ආයේ මම මේකත් එක්ක වැඩ නොකළත් මතක සටහනම් වශයෙන් හරි තියාගන්න.ඒකයි පිරිසිදු කරලා එහෙම අලුතෙන්ම තීන්ත ආලේප කරන්න ලෑස්ති උනේ'

_____________

ලියලා ඉවරයි

අතේ වේදනාවක් දැනෙනවා

මදුරුවෙක් නේද

හිතට ඉස්සර වෙච්ච අනිත් අතේ අල්ල මදුරුවගේ ඇඟ මත පතිත උනා

මගෙ ඇගෙන් උගෙ ඇඟට ගිය ලේ ගොඩේම ඌ එළොව

අපේ හැටි එහෙමයි

ගහපන් බලන්න මට...

මාත් ගහනවා.................

කාලෙකින් පින්තාරු වූ යන්තරේ ලියන්නේ
ආපහු බ්ලොග දුවන එක ගැන සතුටුයි

සුබ පතනවා අලුත් ඈයින්ට

හිරු නොබසින හැන්දෑවක

රහස් කියනා සීත මදනල..
හමා යන අර ඈත විල් තෙර..
ඔබේ අත ගෙන තනිවු මොහොතක..
සියොත් ගී වැල් රැදුණි සවනත..
නොබැස ඇස යට..
දිලෙන හිරු රැස්..
කිතිකවයි ඒ..
මතක සිතුවම්..
විහිද විකසිත සැලෙන ලවනත..
කැලත පොපියන රසය මනරම්..
සොයා වෙහෙසන..
කරුණු නම් කිම..
ඔබට කිසියම් විටක සිතුණිද,
ඇතිද මිහි මත,
මේ තරම් නම් සෙනෙහසක්...

෴ මීයා -10෴

රාත්‍රියේ වට වැස්ස..

හිරුගෙන්   මිදී      හෝරාවෙකින්

දැනුනෙන්  සීත ගේනා       සුළන්

ඇසුනෙන්  ඈත හෝ ගා     හඬින්

ලකුණෙන් දැනිනි වැස්සක  ගමන්   

පොරවා හිසේ සිට පා    මතින්

යහනා   සුවේ මවලා     සිතින්

සැලසුම් ඇඳී  නිදනා   ලෙසින්

සයනේ  බලා ගියෙ මා  තුටින්

සැණෙකින් හිතේ  අකුණක් ලෙසින්

කෙටුනා     යමක්  සිහිවී      ගියෙන්

පෙරදා        පුරේ  සිඟමන්      යදින්

සිටි  ඒ        දනා  කෙලෙසක  නිදන්

නොතෙමුනු කඩ   පිලක්   කොහොමින් හොයන්නද

කොතැනක  මේ   පෙට්ටි  කොළ   ටික     එලන්නද

තෙතවුනු     ඇඳි   ඇඳුම්    හැර    තව        අදින්නද

නැති කල    වෙන ඇඳුම්    මං     මක්       කරන්නද

ඉඳ ගත්   පිලත්  හිරිකඩ   වලකනු    නොහැකී

හුළඟත්  ඇවිත්  හිරිගඩු    ඇහරන       සෙයකී

වහගත්   නමුත්  හිස සිලි  කවරෙන්       සුරැකී

දෙවියනි තවත්  සීතල      ඉවසනු     නොහැකී

෴ සොමියා -11෴

පසුතැවිල්ලකට පෙර ...

පුංචි කාලේ අප්පච්චි හවසට ගෙදර එනකොට මගට ගිහිල්ල අප්පච්චිගේ ගමන් මල්ල කරතියන්න් එනකොට හිතුනේ අප්පච්චිගේ මහන්සිය ගැන නෙවෙයි. මල්ලේ මොනවහරි කන්න ඇති කියල හිතාගෙන. මගේ පුංචි හිත දන්නා අප්පච්චිත් කන්න මොනවා හරි අරන් එන්නේ මල්ල හිස් උනහම මහේ මුහුණේ හිනාව හිස් වෙනවා බලන්න අකමැති හින්ද වෙන්න ඇති කියල මට හිතෙනවා. ඊට පස්සේ අපි ඉස්කෝලේ යන්න පටන් ගත්තම යාලුවෝ එක්කල වීර කතා කියද්දී අපි හැමෝටම වීරයෝ උනේ අපේ අප්පච්චිලා. එත් නිවාඩු දවස් වල අප්පච්චි වැඩට යනකනුත් මම නිදියනවා. අප්පච්චි කළුවරේම ඇවිත් මම නිදිද කියල බලල ගෙදරින් පිට වෙලා යනවා. මම නිදි නැතත් බොරුවට නිදි වගේ ඉන්නවා.  

අපි හිමින් සැරේ ශිෂ්‍යත්වෙට ලැස්ති වෙනකොට හවස පන්ති ඉවර වෙන වෙලාවට අප්පච්චිගේ මුහුණ ටියුෂන් පන්තිය ඉස්සරහ හෙව්වේ රෑට තනියම ගෙදර යන්න බය හින්ද වෙන්න ඕනේ. අප්පච්චිගේ අත අල්ලන් ගෙදර ගියේ කකුල් පැටලිලා වැටෙයි කියල හිතල නෙවෙයි. ඒ ශක්තිමත් අත අත අරින්න හිතුනේ නැති  නිසා. කාලයක් යද්දී අප්පච්චිගේ ඒ අත අල්ලන් යන්න මටම ලජ්ජා හිතුන. ඒ අතේ තිබුණු ශක්තිය පිරිහිලා තිබුණු නිසා නෙවෙයි. මගේ අතත් ඒ වගේ ශක්තිමත් කියල මගේ ඔලුවට වැටහුණු නිසා. ඇත්තටම එහෙම වෙලා කියල මට දනුනටත් වඩා යාලුවෝ එහෙම වෙලා කියල නිතරම කිව්වා මට මතකයි. මම පන්තිය ලගට යනකොට අප්පච්චිගේ අත අත්හැරිය. අප්පච්චිට මේක නොතේරුන නෙවෙයි. ඒ නිසාම වෙන්න ඇති කාලයක් යද්දී අප්පච්චිගේ රූපෙ පංති ඉවර වෙන වෙලාවට දකින්න නොලැබුණේ. 

අප්පච්චිගේ අතේ එල්ලිලා අහන හිටපු කථා වලට වඩා අපිට අපේ කථා අහන්න ඕන උනා. වැඩි කල් නොගිහින්ම අප්පච්චිගේ ගොරහැඩි අත වෙනුවට සුකොමල අතක් අල්ලගන්න අපි පුරුදු උනා. අප්පචිගේ රළු කටහඩින් අහපු කථා වලට වඩා මිහිරි හඩකට අපි ප්‍රිය කළා. මේ හැම මේ හැම දෙයක් ම අප්පච්චිට තේරෙන්න ඇති. අප්පච්චි කවදාවත් පුංචි පුංචි දේවල් ඉස්සරහ සැලුනේ නැහැ. හැම දේම හිතේ හංගගෙන හටිය කාටත් හෝරාවට. 

උසස් පෙළ කරලා ප්‍රතිපල ආපු දවසේ අම්මගේ මුහුණේ හිනාවත් ඇස වල කදුලුත් තිබ්බත් තාත්තගේ මුහුණේ ලොකු වෙනසක් නොපෙනුනත් හදවතේ පුදුම ආඩම්බරයක් හිරවෙලා තිබ්බ කියල නම් මට දැනුනා. මුල්ම වතාවට කැම්පස් එකට එනකොට මගේ ඇදුම් මල්ලකුත් අප්පච්චි කරතියන් අවේ ඒ ආඩම්බරේ නිසාම වෙන්න ඕනේ. බෝඩිමේ ඉන්න කාලේ හවසට කෝල් එකක් දීල කොහොමද පුතේ කියල අහද්දී මම වැඩක් පස්සේ කතා කරන්න කියල කිව්වම මුකුත්ම නොකිය ෆෝන් එක කට් කලා මට තවම මතකයි. මට මේ සතියේ මේ වැඩේට සල්ලි ටිකක් ඕනේ කිව්වාම අප්පච්චි කවදාවත් ඇහුවේ නැහැ මහපොළ ලැබුන නේද කියල.  ඕනෙම වෙලාවට මගේ බැංකු ගිණුමේ සල්ලි තිබුණ. හැබැයි මම ඇහුවෙත් නැහැ අප්පච්චිඅ කොහොමද සල්ලි හොයාගත්තේ කියල.

සති අන්තේ ගෙදර යනකොට අප්පච්චි බොහොම ආඩම්බරෙන් බලා හිටිය මම එනකන්. ගෙට ඇතුල් වෙනකොටම මගේ ඇදුම් මල්ල අප්පච්චි අතට ගත්ත. මමත් මල්ල අප්පච්චි අතට දීල කුස්සියට ගිහින් පුටු කබලෙ වාඩි වෙලා අම්ම එක්ක ආගිය කෙරුවාව කියද්දී, අප්පච්චි එතනට අවේ නැහැ. හැබැයි ඒ හැම වචනයක්ම අප්පච්චි ඈතට වෙලා අහගෙන හිටිය කියල මම දන්නවා. ගෙදර ආපු දවසක අම්ම මොකද්දෝ ප්‍රශ්නයක් ගැන අප්පච්චි ගෙන් ඇහුවොත් අප්පච්චි පුතාගෙනුත් අහල බලන්න ඕනේ කියල කියනවා මට ඕනේ තරම් ඇහිලා තියනවා. ඉස්සර හැමදේම දන්න අප්පච්චි දැන් මගෙන් උපදෙස් ගන්නත් බලා ඉන්නේ ඉස්සර මට  අප්පච්චි වීරයෙක් උනා වගේ දැන් අප්පච්චි ට මම වීරයෙක් වෙලා නේද කියල මටම හිතෙනවා.

අප්පච්චි පෙන්ෂන් යන්න ඔන්න මෙන්න තියෙද්දී මටත් මගේ සරසවි ජීවිතේ ඉවර කරලා ගෙදර යන්න ලැබුණා. ඔය අතර රස්සාවක් කාරිය ලැබිල උදේ හවස පිස්සුවෙන් වගේ ය එනකොට අප්පච්චි එයාගේ කාර්යාලයේ වෙච්චි සිදුවීම් මගෙත් එක්ක කිව්වේ මටත් යමක් අරගන්න කියල මට තේරුනත් මම ඒවා අහන හිටිය වගේ පෙන්නුවා. ඉස්සර අප්පච්චි ගෙදර එනකොට අප්පච්චිගේ ගමන් මල්ල ගන්න මම මගට යනවා වගේ දැන් අප්පච්චි මම එනකන් මග බලා ඉන්නවා. එත් මගේ මල්ලේ කන්න මොකුත් තියේවි කියල බලාපොරොත්තුවක් ඔහුට තිබුනේ නැහැ, මගේ මහන්සිය විතරක් ඔහුට දැනෙන්න ඇති. අප්පච්චි ආදරේ කලේ මගේ ගමන් මල්ලට නෙවි කියල මට දැනුනා. එත් මම එක ගණන් ගත්තේ නැහැ. 

හැමදාම වැඩ ඇරිලා ගෙදර එන වෙලාවට මගට එන අප්පච්චි අද මගට ඇවිත් හිටියේ නැහැ. ගේ ඇතුලට ගියහම දැක්කේ අප්පච්චි වැටිලා තුවාල වෙලා , ඇදට වෙලා ඉන්නවා. හේතුව අහන්න තරම් මට හයියක් තිබුනේ නැහැ. වහලේ කැඩිච්ච උළු කැට මරු කරන්න කියල අප්පච්චි සති දෙකකට කලින් කිව්වා මට මතක් උනා. වහලට නගින්න තිබ්බ ඉනිමග ලිස්සල වැටිලා, කොහෙද පුතා මේ මනුස්සය කියන එකක් අහන එකක් ය අම්ම කියනවා ඇහෙනවා. එත් අප්පච්චි මට වැඩ පස්සේ වහල හදාගමු කියල මම කිව්වා නේද කියල මගේ හිත මගෙන් අහනවා .

අපි හැම දාම දැක්කේ අප්පච්චිගේ මුනේ හිනාව විතරයි. ඒ ව්‍යාජ හිනාවට යටින් අප්පච්චිම හංගල තිබ්බ වේදනාව අපිට කලින් දැනුනා නම් කියල මට හිතෙනවා. එත් කවදාහරි අප්පච්චි හිටියනම් කියල දැනෙන්න කලින් ඒ හිනාවේ අර්ථය තේරුණු එක ගැන මම සතුටු වෙනවා . නැහැ නැහැ තවත් පරක්කු නැහැ මම කෝල් එකක් ගන්නවා . 

සර් ,මට හෙට වැඩට එන්න වෙන්නේ නැහැ තාත්තට ටිකක් සනීප මදි කියල හෙටට නිවාඩුවක් ඉල්ලනවා.    

--------

අපි හැමෝගෙම අත්දැකීම් වල එකතුවකි. 

සුභාෂ් ~ 08 ඔටුවා 

පෙර සබැදි මාවතේ ජීවිත ~5~ බලපොරත්තුවලටත් ට්‍රැෆික්