10/11/2011

මිනිස් අඩවිය...


යකා පාලමෙන් යන සෙංකඩගල මැණිකේ ,
අක්බාර් පසුකරන් යන මහවැලි සුරලි,
හන්තානින් පියපත් සලනා ලිහිණි,
දන්නවාද නුඹ සරසවි අපේ කොමළි........

අක්බාර් කොරිඩොවේ කසුකුසු එමට ඇත,
තෙල් පාළමද, පැණි බටයද ප්‍රචලිතය,
ආදර පාර ගැන කාගෙත් විමසිල්ල,
හිච් ගස දිහා බලනුයේ හැම හොරහින්ය....

දහසක් මලින් බරවෙයි  අපේ පොළොන්නරු,
දිව්‍ය භොජුන් මෙන් රස දෙයි ගෙම්බා අපේ,
අරුණැල්ලෙන් නැගුන ඉන්දීවර තනුව දිගේ,
වසන්තයේ අගටම සුර ලොවක් තනයි.....

මනමෙලා සිංහබාහුලා වළ බහින කල,
දෙනිපෙත හෙළිකරන් සනුහරයත් බහි වළ,
බැස්සා මෙන්ම නගිනට වෙර දැරු කන්දො,
කටුසු කොන්ද, මොනර කන්ද නැග ආවො....

ඔයවන් දහසකුත් සුන්දර ලොව මැද්දේ,
කුප්පිය තමයි කවදත් පංතිය රැක්කේ,
උගතුන් බිහිකලත් සැම තැන කලින් කල,
පේරා නුඹයි ලෝකෙට මිනිසුන් තැනුවේ....


ඉනෝෂා සුගතපාල

10/10/2011

........අසාධාරණය.......


ඒ සිනහව 
කොහෙද???
දගකාර නෙතු ඇයි
නිසොල්මන්???
හේතුව?
නුබ කිවයුතු නැත.
එත්,
මගේ හදවත
කියන ඒ
කතාව
නුබ දන්නවානම්...
කදුලු ඉල්ලන
සමාජෙක
නුබේ සතුට පතන
හිතකට
නුබේ සොදුරැ සිනහව
සැගවීම 
දගකාර නෙත් යුගල
පොලොවට 
නාබි ගත කිරීම
කෙතරම් අසාධාරණද
යන වග නුබේ
හදවතටත් 
දැනෙනු ඇත.


දළබුවා'09

...අඳුරු පැයකදී.....

දුලන විකිරනම නොව
කනමඳිරි එලියකදු නොවැටෙන
මේ අන්ධකාරේ
ඇත්තෙන්ම බියකරුයි
ඉතා දෘඩ හිත් පවා තිගැස්සෙයි

හිටිවනම ගිගුම් දෙන
ගිනි බිඳුම් හඬ කියයි
පිපාසිත මුව පොවෙක්
පොකුනුතෙර වෙඩි වැදී මල බව

අසල වන ලැහැබකින්
අටකෝටු බිඳෙන කෙඳිරිලි ඇසෙයි
දාර පිඹුරෙක්
ගොදුරක් වෙලාගෙන වගෙයි

කිරිමඩල වියලුන
අම්මලාගෙන් කිරි යැද
අන්දන බිලිඳුන් නිහඬයි
සා පවසා තව දැඩි වෙයි

මේ අන්ධකාරේ
ඇත්තෙන්ම බියකරුයි සෝබරයි
කර්කශ දුබික් පැමිණෙයි
ඉතා දෘඩ හිත් පවා තිගැස්සෙයි

නමුත්
මේ ගනඳුර
නොබියව ගෙවිය යුතු වෙයි
එවිට
හෙට හිරු වතින් ගිලිහෙන
පළමු කිරණය
අපටයි ....
 
~Nජිමා~

Pencil Art

Drew this using an Eyeliner(make-up pencil) to give as a gift to a dear friend who went China last month.

10/09/2011

කවි මඩුව II

ඉංජිනේරු පීඨ කලා කවයේ මෙහෙයවීමෙන් පසුගිය දිනක පවත්වන්නට යෙදුන කවි මඩුවට පැමිණි ප්‍රවීන කවියන් විසිර ගියේ යළිත් එවැනිම කවි මඩුවකින් හමුවන බලාපොරොත්තුවකිනි.ඒ අනුව මේ සති අන්තයේ රැස්වුන ඔවුන්ගේ හිටිවන කවි වලින් කිහිපයක් මෙසේ පළ කරමු.කවි මඩුව I ට

කවිකාර මුදියන්සේ
සිට යළි ඇදෙන මහවැලි ඇත අර                         පැත්තේ
ඉඳ යලි සැලෙන අතු ඉති මෙහි නිම්                     නැත්තේ
                      වනපොත් කරන ,නොකරන සිසු කැළ                 ඇත්තේ
පින්බිම සදිසි මෙහි දෙවුලොව නොම                  නැත්තේ

සිතුවා එන ගමන් මඩුවට අද                                   උදයේ
කුමක් ගැනද අද අපි කවි කිව                                 යුතුයේ
නිමක් නොමැති කවිවලනම් අඩු                           නැතියේ
ඒවා 'තුරින් මෙය මගෙ සිහියට                                ආයේ

ආදර මාවතේ යන එන යුවල්                                    දිසේ
ඒ ළඟ ගසක සත් තැන පෙම් බසුත්                          ඇසේ
ආදර හැඟුම් අඩු නැත මේ නැවුම්                              පසේ
අදහස මොකද උඹලගේ කවි කොහොම                කෙසේ 

පේරාදෙණි ආචාරි කවියා
මින් විසි වසක් හා නව මස ගියපු                             දිනේ
ඉහිරෙන තෙල් කොළුවෙකු විය මෙමම                  අනේ
දුටුවා යුවතියක් සිත්කළු බඳින                                මනේ
නිසි පුළුලුකුල යුතු ඈ මට සිනහ                             උනේ

ඈ සුර ලියකි ඇගෙ සිත ගැන මම                           ඇසිමී
මදහස නඟන ඈ සුර අත මා                                  ලැබිමී
හිරයෙන් පසුව ඒ මදහස නොම                              දුටිමී
බැඳගත් බෙරය මම අද තවමත්                               ගසමී

අවසන් වසර ලොකු තැන කවියා
ඔය ගැන තිබෙන අදහස මගෙ මේ                      ලෙසය
බැචියක් පස්සෙ මේ තෙවසර                             ගතවීය
ඊයෙත් රැවුවා ඇයනම් අකමැති                           හැඩය
දැන් එක පිහිට "සුරබිය" කපු                              මාමාය

මද්දුමයා කවියා
මගෙ අයියන්ඩි ඔය ඇත්තද උඹ                        දෙඩුවේ
සුරළඳ සදිසි සුදු කෙල්ලෙකි මම                       සෙවුවේ
තවමත් බඹා මගෙ නළලට නෑ                          කෙටුවේ
නෙකලා පීඨ හිරිමලියත් බෑ                                කිවුවේ

නෙකලා පුර හිරිමලී කිවිඳිය
මේ හාදයා ඇවිදින්  දැන් කලක්                            ගියේ
තාමත් අඬනවා නහයෙන් දිවා                              රැයේ
මොන කරුමයද මේකා මා අතැර                      නොයේ
හරිහං එකෙක් හට නම් මගෙ "බහක්"                   තියේ

 
හන්තාන කඳු පාමුල බඩ පිස්සා කවියා-
ඉංජෝ වෙලාවක් ඇහුවත්                 කෙල්ලෙක්ගෙන්
හා කියනවා යයි ඇසුවෙමු                    අයියෙක්ගෙන්
ඒවා ඇත්තනේ අයියේ                             සහසුද්දෙන්?
හැකි වෙයි නේද කරනට ලවු යනෙන                ගමන්?

පැණිදෙනියේ හිච්චි එකා කවියා-
ලවු මළ ඉලවු මොකටද ඕවා                               අපට
රැක ගත යුතුය මේ උරුමය හෙට                         දිනට
හදනව හැඩම බැච් එක මේ සැරෙ                      යසට
හදලා බැරියැ කෙරුම ලවු ඉතින්                           මට

කම්මල්පුර පීටපති කවියා 
සයමාසිකය ගෙවෙනව ඔය ලවු                මත්තේ
ගානට හොඳට කටයුතු ටික විය                යුත්තේ
      ඔය මොන ඉලවු කෙරුවත් මෙහි අද           ඇත්ත 
     මගෙ යහ පාලනය බව මතකෙට ගත          යුත්තේ


මහනුවර සුදු බණ්ඩා කවියා-
නැගෙනව ඔන්න පැනයක් මගෙ ඇතුල්                සිත
මාලඹෙ ප්ලෑන් එකෙ LLදෙකක්                          ඇත
ඒකට යන්න නම් අනන්ත කපල්                          ඇත
අයකළ යුතුද කීයක් තව සිතුවෙ                          නැත

කැළණිය අත්නරේ කවියා-
 නොදකින් මූට ගහනව හෙණ වැහි                    නැතුව
පේනව නේද අර අදිනව බය                              නැතුව
ටිකට් පොතක් අරගෙන තා                           සිහිඇතුව
LL පාරෙ මුල් කෙළවර හෙට                              සිටුව


කවිකාර මුදියන්සේ

 හොඳා හොඳා කවි මල් නම් බොහොම              අගේ
කවුරුත් එක්ක කරනව පෙම් නුරා                     වගේ
දැනගෙන ගියොත් සිරිපාදෙට වැටෙයි               මඟේ
නොම දැන කළොත් ඇන ගන්නව පෙනී           රඟේ

යන්නට කලින් සිවු වසරක් මේකෙ                      ඉඳ
යනවා හොඳයි කවුරුන් හරි බෙල්ලෙ                 බැඳ
සතියක් පසුව එනවා යළි ලෙසින්                         අද
එතකල් ඉඳපල්ල වැඩිලා ගුණෙන්                   සොඳ

ප.ලි
එවනව කිවුව සමහරු කවි මේ                        තාලේ
අතලොස්සකුයි තාමත් ආවේ                          රාළේ
ආදර සෙනේ කවි මඩුවට නැති                        ලීලේ
කීවට හොඳයි පනිනව මං ගං                           දෑලේ

මාටියා 

අ... ආ....ඇ...ඈ..............

අපේ සිංහල හෝඩිය පටන් ගන්නේ "අ" යන්නෙන්...

අපේ ජිවිතයට ආරම්බයක් දෙන අයට "අම්මා", "අප්පච්චි" කියලා අපි "අ"යන්නෙන්ම ආරම්බයක් තියන්නේ එනිසා වෙන්න ඕනි.. ඊ ලගට අපි දකින දෙන්නා අපේම "අයියා" ,"අක්කා".. එහෙම නැතිනම් "අත්තම්මා", "අත්තා" සියල්ලුම වචන "අ" පටන් ගන්න හැටි පුදුමයි නේද...?

ඒතමා අපේ ජිවිත පටන් ගද්දි අපි දකින සුන්දර චරිත......එහෙම ගෙවි ගෙන යන ජිවිතෙ අපිට හොඳ නරක කියා දෙද්දි වටිනම වචනය විදිහට කියන්නෙ "අපි" කියන දේ.. සමුහිකත්වය පිරි, මමත්වයෙන් මිදි සුන්දර වචනය..... "අපි"...
අපි හැමොම එකතු උන තැන තියන සුන්දරම ඊ ලග දේ තමා "අවිහිංසාව","අව්‍යජත්වය", "අනුකම්පාව" කැටිවුන  "ආදරය"........

ඒසේ බිහිවු සුන්දර මිනිසා අගයන, තම දිවි නොදෙවනි කොට සුරැකිව රකින වටිනාම වස්තුව තමා "ආත්ම ගෞරවය"....

ඒත්..... සැම සුන්දර මිනිසකු තුලම, සැගව ගත් "ඇල්ම" සිමාව ඉක්මවා මතුව ආ දිනක.....තමා පමනක් නොව සියල්ල සුනු විසුනු කරදමන්නේ...තමා කිසිදා ලං විය නොහැකි "ඈ ස්තරය" තුල තමාටද සොරා අතුරුදන් කරමින්ය........
  ඉනෝශා සුගතපාල  (E/02 A)

E-ලෝකයට අත්පොත් තබමින් ඉංජිනේරු පීඨ කලා කවය විසින් අරඹන්නට යෙදුණු "පින්තාරු වූ යන්තර" තීරුවට අපේ පැරණි සහෘද කලා කව සාමාජිකයින්ගෙන් ලැබෙන සහයෝගය අපි හෘද්‍යාංගමව බලාපොරොත්තු වෙමු.කලා කවය නියෝජනය කළ E/02A කණ්ඩායමේ ඉනෝශා සුගතපාල සොයුරිය අප වෙත යොමු කළ නිර්මාණය ස්තූති පූර්වකව මෙසේ පළ කරමු ........ 

කවිකාර සිත්තරාගෙන් පින්තාරු වූ යන්තරයට ....

රූප සොබාව කෙලෙස කෙසේදැයි අදහසක් නොමැති වුවත් කවිකාර සිත්තරා ලෙසින් කලා කවයේ බොහෝ දෙනා හඳුනන පද්මේ නම් අපූරු කලාකරුවාගේ නිර්මාණ කිහිපයක් මෙලෙසින් කලාකව නිර්මාණ තීරුවේ එළි දක්වමු .දයාබර අයියේ නුඹ අද කොහේ කොතැනක සිටීදැයි අපි නොදනිමු.නමුත් අහඹුවකින් හෝ මෙය නෙත ගැටුනොත් ඔබේ වගතුග අපට කියන්නට අමතක කරන්න එපා .මේ තීරුව වෙනුවෙන් වචනයකින් දෙකකින් හරි සමන්විත ඔබේ පුංචි නිර්මාණයක් අප වෙත එවන්නත් අමතක කරන්නත් එපා ...!

10/08/2011

පින්තාරු වූ යන්තර ගැන

    • පේරාදෙණියේ ඉංජිනේරු පීඨ කලා කවයේ කොල්ලො කෙල්ලො ටික අගේ ඇති වැඩකට මුල පුරලා තියෙනවා දැකලා මේ ටික ලියන්න හිතුනා.
      පින්තාරු කළ යන්තර ! අගේ ඇති නමක්. සරල තේරුමෙන් ගත්තොත් නම් එකත් එකටම ඔය නම දාන්න ඇත්තේ ඉංජිනේරුවන්ට සම්බන්ධ කලා
      කටයුත්තක් හන්දා වෙන්න ඇති. ඒත් මට නම් හිතෙන්නේ ඒ නමේ ඊට වඩා ගැඹුරක් තියෙනවා කියලයි.

      අපේ ජීවිත ගත්තත් හරියට පින්තාරු කරපු යන්තර වගේ තමයි. එහෙම පිටින් දුක් ගොඩක් මොනවාහරි මිහිරියාවකින් වහගෙන කාලය ගත කරන එක තමයි හැමෝම කරන්නේ.
      කවුරුහරි එහෙම නෙවෙයි කියලා හිතනවානම්, එහෙම හිතෙන්නේ මොකක් හරි තාවකාලික මිහිරියාවකින් මොලේ හිරි වැටිලා තියෙන නිසා. ඉතින් මේ ගොරහැඩි
      ජීවිත යන්තරේ පින්තාරු කරන්න දන්න තරම් දහම් ගැට දාන එක තමයි ජීවත් වෙනවා කියන්නේ. අපි කිරිසප්පයෝ කාලේ ලොකුම සැප කියලා හිතන්නේ
      අම්මාගෙ තනේ සූප්පු කරන එක. ඒක ලබාගන්න ඉතින් දන්න දහම් ගැට දානවා. ඔහොම ගිහින් නාඹර වයසට ආවහම ඉතින් ගැටයන්ගේ ලොකුම වැඩේ
      ගැටිස්සියන්ට ලයින් දාන එක. ගැටිස්සියන්ගේ ලොකුම වැඩේ ගැටව්ගෙන් ලයින් දම්මා ගන්න එක (මම මේ ලියන්නේ බහුතරයක්වූ අපි වගේ පෘතග්ජනයෝ ගැන,
      අනෙක් බෝ පැල සමාවන සේක්වා !). ඉතින් ඔය ජරමර අස්සේ කොහොමින් කොහොමින් හරි කැම්පසුත් ආවයි කියමුකෝ. හතරවෙනි අවුරුද්ද විතර ලංවෙන කොට
      ඉතින් හීන දකින්නේ කිරි ටොයියා වගේ දිවිය රතේක ඉස්සරහ සීට් එකේ දිවියාංගනාවක් වගේ ඉස්තිරියාවකුත් වාඩි කරගෙන ඉගිල්ලෙන හැටි තමයි. එක එක කාලෙට එක එක විදියට
      මේ යන්තරේ ලස්සනට පින්තාරු කරන්න අපි කන කට්ටක් හැබෑවටම.

      මටනම් හිතෙන්නේ කලාවෙනුත් කරන්නේ මේ ගොරහැඩි යන්තරේ පාට කරන එකම තමයි. හැබැයි ඉතින් නියම කලාවෙන්නම් ඒ ගොරහැඩි යන්තරේ පින්තාරු
      කරන ගමන්ම ඇඟට පතට නොදැනීම ඒකෙ ගොරහැඩි බව පසක් කරලා දෙනවා. ඉංජිනේරු පීඨ කලා කවය හැමදාම ඒ වෙනුවෙන් පෙනී හිටියා. ඉදිරියටත්
      එහෙමම වෙයි කියලා බොහොම අහිංසක බලාපොරොත්තුවක් තියෙනවා. ජයවේවා !

                                                                                       
      ආචාර්ය ජනක විජයකුලසූරිය